Jonathan daje ci wiosło i spycha kajak z plaży. Pierwsze ruchy są niezdarne. Potem łapiesz rytm i wybrzeże zaczyna się przesuwać. Klify wznoszą się po prawej. Woda jest tak czysta, że widzisz każdy kamień na dnie.

Pierwsze wejście do jaskini pojawia się jako ciemna szczelina w skale. Jonathan wpływa pierwszy, ty za nim. Dźwięk natychmiast się zmienia. Twoje wiosło echem odbija się od ścian. Temperatura spada o kilka stopni. Oczy się dostosowują i wtedy widzisz. Woda pod tobą świeci turkusowo od światła wpadającego przez wejście za tobą.

Jonathan robi tę rzecz, gdzie krzyczy i echo wraca trzy razy. Wszyscy się śmieją. Wpływa głębiej i zatrzymuje się w basenie, gdzie sufit się otwiera. Światło słońca wpada przez szczelinę nad głową. Mówi ci, żebyś wskoczył. Wskakujesz. Woda jest chłodna i idealnie spokojna.

Przy trzeciej jaskini przestajesz myśleć o technice. Przy czwartej przestajesz patrzeć na zegar. Jonathan wie, gdzie światło jest najlepsze do zdjęć. Wie, która jaskinia ma sekretny basen z tyłu. Robił tę trasę tysiąc razy i nadal pokazuje rzeczy, jakby widział je po raz pierwszy.